بار سبک هستی

البته فرکانس نایکویست برای آدمهایی مختلف فرق می‌کنه. بستگی داره چقد توی حوزهٔ فرکانس پخش شده باشن. D: چقدر متلوون باشن. همهٔ اینا کارو سخت تر هم می‌کنه برات !!!

ارتباط شستن ظرفها و بهبود حالم احتمالا ریشه ژنتیکی داره ! توی خونه ما همیشه پدرم داوطلب شستن ظرفها بود. اون روزها که با خانواده زندگی میکردم تاثیر عجیب این کارو حس نمس کردم. سالها بعد که بهو به روز به خودم گفتم . ایول بابا !!!! اینهههههههههه.   یه روز کسالت بار تعطیل توی حوابگاه کوی دانشگاه تهران بود. از اون روز شستن ظرفها جای خیلی چیزا رو گرفت ، چیزهایی که قبل این کشف اصلا وجود نداشتن . لازم نبود به آدمایی که برای خالی شدن میتونستن گریه کنن یا داد بزنن حسودی کنم. من ابزار خودم رو پیدا کرده بودم 

البته اینو هم بگم که این تنها ابزار من نیست. اصولا گاهی هم جواب نمیده. مثه وقتی که آدما بغض دارن ولی گریشون نمی گیره. این جور وقتا به حربه های دیگه ای متوصل میشم. نمیخوام همهشو رو کنم. !!!  علاوه بر این تازه گاهی بدشانسی هم میاری. حالت گرفته شدیدا و میبینی همه ظرفها رو هم خونه ایت گذاشته توی ماشین ظزف شویی . و هر چی براش توضیح میدی که این ماشینا خوب ظرفا رو نمیشورن تو کتش نمیره ...

وقتی پا شدم فقط یک چیزی رو به شدت حس کردم

یک دلتنگی عظیم

کمی قدم زدم و قدم زدم

کمکی نکرد

راستش هیچ جیز کمکی نکرد ،

فقط شستن ظرفها بود که نجاتم داد. 

ای ظرفهای کثیف  ،

ازتون سپاسگزارم !!!

و البته هیج چی نبردم

امروز ظاهرا روز خوش شانسیم نبود D:

یک اتاق خیلی تمیز که همه چیز سر جاشه

یک مجموعه از انواع مشروب که میشه بر اساس مود و موقعیت یکیشو انتخاب کرد

یک هارد دیسک پر از موسیقی های مورد علاقم که توی روزهای گذشته ذره ذره دانلودشون کردم

کلی فیلم خوب برای دیدن

چند تا رمان خوب برای وقتایی که رمان خونم مباد پایین

یک چیزهایی که کم کم وقتی لازم بشه بهش فکر کنم ، آروم آروم....

و اینکه دیگه برای چیزی عجله ندارم. میزارم همه چیز آروم آروم پیش بره ، توی ذهن خودم و توی محیط پیرامونی

دوباره همه چیز سرجاشه ، درس هام ، ایده هام ، و راضیم از خودم

from "south of the border , west of the sun" by murakami  :

She is not shimamoto , I told myself . she can't gve me what shimamoto gave. But there she is m  all mine , trying her best  to give me all she can. How could I hurt her ?

But I didn't understand then . That I could hurt somebody so badly she would never recover. That a person can, just by living, damage another human being beyond repair...

فقط کلی از درسهام عقبم. این هم اهمیتی نداره.

با اینکه خیلی وقت آزاد ندارم این روزها اصرار دارم به خوندن رمان و دیدن فیلم ادامه بدم.

اینجا فردا جشنای هالووین هست و راستش اصلا توی مود این چیزا نیستم. ترجیح میدم mp3 player رو شارژ کنم دوربینمو دستم بگیرم و بی هدف توی خیابونا قدم بزنم و ....

مهم نیست از کجای این کره خاکی اومده باشی. آدما به طرز غریبی شبیه هم هستن

این کتابو دوست دارم کلا این نویسنده رو دوست دارم.

دلتنگ کتاب خوندن شده بودم. دوباره برگشتم. بعد از خیلی چیزا که مثل یه خواب گذشت.

چیزهای شیرین و تلخی پیش اومد. خوشحال نیستم ولی حس میکنم کمی بزرگتر شدم.

سی سالمه دیگه ، وقتش بود

بین احساس هماهنگی فوق العاده دو نفر با عدم درک ساده ترین خواسته ها و سوء تفاهم های باور نکردنی گاهی فاصله خیلی اندکیه.

این مونولوگ شخصیت اصلی فیلم که در پایانش یه جور دیگه تکرار میشه باحال بود

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?

دیروز داشتم با خواهرم راجع به یه سری ادمایی که توی زندگیم تاحالا اومدن حرف میزدم و خیلی‌ ساده براش حس هایی که داشتمو شرح میدادم.  یادم رفت بگم که از وقتی‌ اومدم اینجا به طرز غریبی با خواهرم راحت تر راجع به همه چیز حرف میزنم. نمیدونم چرا. قبلا اصلا از این حرفا باهم نمیزدیم. شاید نیاز داشتم کسی‌ باشه که دلایل کافی‌ برای تأیید من داشته باشه حتی وقتی‌ که من کاملا در اشتباهم توی تحلیل هام توی برداشت هام. آره داشتم براش خیلی‌ چیزا رو می‌گفتم و یه سری ابهام‌های مسخرم توی حرف زدن رنگ باخت. خیلی‌ ساده تر میشد چیزا برام. حس می‌کردم شاید واقعا من بیهوده همه چیو پیچیده می‌کنم گاهی. خواهرم هیچ قضاوتی در مورد من نمی‌کنه لااقل به زبون نمیاره و این خیلی‌ خوشاینده. تازه دارم کشفش می‌کنم. سالهاست که ازش خیلی‌ دوس بودم و تازه حالا که اومدم این ور دنیا دوباره بهم نزدیک شدیم.

خیلی کمتر چیزها رو پیچیده میکنن.

توی ایران آدما خیلی زیادی خودشونو و رابطه هاشونو پیچیده میکنن اونقدر که گاهی گم میکنن خودشونو و گاهی گم میشن میون تظاهرات ناسازگار خودشون.

اینجا آدما به سادگی شخصیت های رمان های براتیگان هستن.

براتیگان اگه اینجور جاها زندگی میکرده لازم نبوده برای خلق شخصیت هاش دست به دامن ذهن خلاقش بشه

شاید هم کلی از ( زندگی منهای بازیگوشی ) عقبم.

فردا چی ؟

D: